ႏွင္းစက္လက္တြဲခုိေနတဲ႔
စံပယ္အုိေလးေရ...
ဒီလကြယ္ညမွာပဲ
ဆုတ္ကုိင္ထားတဲ႔ လက္ေခ်ာင္းေတြကုိ
ျဖည္ခ်လုိက္ပါေတာ႔။

တခ်ဳိ႕လူေတြက
ဘ၀မွာ ၾကယ္ေတြေႁကြက်ခဲ႔သတဲ႔
ျငိမ္သက္စြာ ခရီးႏွင္ၾကဦးေပါ႔ကြယ္
ကုိယ္႔မွာက...
ေနေတြလေတြေတာင္ ေႁကြက်ခဲ႔ဖူးပါတယ္။

"သြားေတာ႔မယ္ေနာ္...
ကံၾကဳံရင္ ျပန္ဆုံၾကဦးမွာေပါ႔" လုိ႔
ကံမေကာင္းသူတုိ႔ရဲ႕
 မွုိင္းညွဳိ႕ေသာလမ္းခြဲ
ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ အျပဳိင္းအရုိင္းလြင္႔ၾကဲေနတယ္။

(ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္႔အျပစ္ပါပဲ)
ေလရုိင္းေတြ ၀ုိင္း၀န္းကုိက္ခဲၾကတဲ႔
မီးလွ်ံစတစ္ခုလုိ ျပာညဳိယိမ္းထိုး
ျပကၡဒိန္မွာေတာ႔
နက္ျဖန္ခါဟာ နာမည္ဆုိးမရွိပါဘူး။

ဒါေပမဲ႔...
လြမ္းဆြတ္ေနသူတစ္ေယာက္ရဲ႕
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ အိမ္မက္မ်ား
ႏွင္းဆီေခၽြရထားမွာ
စူးစူး၀ါး၀ါး ဥၾသဆြဲပစ္လုိက္တယ္။

ဒီည...
ေနာက္ည...
ဘယ္လုိမွ နိဂုံးခ်ဳပ္မရပါဘူး
ဘီလူးဖမ္းသလုိ ၾကမ္းတဲ႔လကာၤ
ငွက္ဆုိးေတြအိပ္မွ
တိတ္တဆိတ္ ကိုယ္ေရးလုိက္ပါတယ္။

"ေပ်ာ္ခြင္႔မပုိင္ေသာ
ဒိုင္ယာရီ၏ ေနာ္ကဆုံးစာမ်က္ႏွာထက္၌"
နတ္ရူးေတြၾကဲပက္တဲ႔
ေကာင္းကင္ဘုံက အက္ဆစ္တစ္စက္လုိ
ရွအက္ေၾကကြဲ  ရွ - အက္ - ေၾက - ကဲြ...
မင္နီေတြ 'ရဲ' လုိ႔ေပါ႔ကြယ္။   ။